Saturday, April 21, 2012

កាព្យនេះនោះ


សាយ័ណ្ហព្រះសូរ្យទន់ទោរ
ជំនោររហើយកាយា
សម្លឹងទៅចុងរុក្ខា
បក្សាចចឹកចំណី។

កណ្តូបទុំលើមែកស្វាយ
ខ្វេះខ្វាយស៊ីស្លឹកត្រួយខ្ចី
ចង្រិតស្រែកច្រេកឯដី
ឃ្មាតខ្មី
ខាំគល់ស្មៅចាស់។

សត្វខ្មុលរុលដីធូៗ
មើលទៅវាស៊ូខ្លាំងណាស់
ជន្លេនខំរើបម្រះ
ព្រោះប៉ះមាន់ចឹកដំណំ

ជីងចក់ទុំ
ជាប់ពិតាន
ឃើញមូសប្រុងប្រាណសម្ងំ
សម្លក់សម្លឹងឲ្យចំ
វេលាសក្តិសមនឹងប្រាស។

តុកកែ!
ក្រមុំ!មេម៉ាយ!
លាក់ខ្លួនមិនឆ្ងាយពីម្ចាស់
សត្វល្អិត
ណាមួយធ្វេសណាស់
នឹងច្បាស់ក្លាយជាចំណី។

ឆ្មាខ្មៅប្រឡែង
មេ
ផ្អើលមាន់ឈូឆរឯដី
ឆ្កែកាយរលើងខ្ទឹមខ្ញី
ម្ចាស់ខឹងជេរស្ដីកោកកាក។

ស្វាយទុំជ្រុះលាន់សូក្ឌុក
រើសទុក
ចាំពេលសម្រាក
កំបិតចិត
សំបកខ្វាក
រួចសាករសជាតិ
មើល៍។

No comments:

Post a Comment